Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

 

Zήτω τα μωρά!

baby
  Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πιάνω εδώ και καιρό τον εαυτό μου να κάνει την ίδια σκέψη: «Θεέ μου, τι γρήγορα που μεγαλώνουν!» Ωρες -ωρες μου φαίνεται πως ακόμα και στο 24ωρο που έχει μεσολαβήσει από το προηγούμενο βράδυ έχουν αλλάξει. Σαν να έχει μεστώσει το προσωπάκι, σαν να έχουν ψηλώσει κι άλλο (και ζητούν πια ακόμα μεγαλύτερο κρεβάτι), σαν κάτι στην έκφρασή τους να δείχνει πως αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το πιο απαιτητικό κομμάτι της ζωής…Ναι, η παιδική αθωότητα είναι διάχυτη, αλλά εκείνη η μωρουδιακή αμεριμνησία, η απόλυτη ύπαρξη μόνο για την τωρινή στιγμή, η παράδοση στο «εδώ», έχουν ξεθωριάσει. Τα παιδιά μου έχουν απομακρυνθεί από τον ειδυλλιακό κόσμο των μωρών κι εγώ ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω πόσο μα πόσο γρήγορα κύλησε ο καιρός από τη στιγμή που ήταν μόλις 49 εκατοστά ύψος και 2, 7 κιλά βάρος.

   Οταν λοιπόν ξαναδιάβασα την εισαγωγή στο βιβλίο της Ντομινίκ Σιμονέ Αχ αυτά τα μωρά, πόσα ξέρουν! δεν σας κρύβω πως δάκρυσα που έχασα ανεπιστρεπτί το προνόμιο της μωρομάνας. Κι όσο κι αν είναι πιο εύκολη η ζωή μου τώρα, γιατί είναι πιο ομαλή η επικοινωνία με τα παιδιά και γιατί αναπτύσσουν σιγά σιγά τους δικούς τους κώδικες, νοσταλγώ ακόμα τις στιγμές που βυθιζόμουν μαζί τους στο μωρουδιακό σύμπαν, τόσο κοντά στην πνευματική τους πηγή, μακριά από τον κόσμο των «πρέπει» και της κοινωνίας των μεγάλων…Κι ας είχε αυτό το σύμπαν εκείνα τα ανελέητα ξενύχτια, τις λερωμένες πάνες και τα αποστειρωμένα μπιμπερό.


"Γελαστά μάτια" από την Gabriella Hal, flickr

  Προσυπογράφω απόλυτα όσα γράφει η καταπληκτική αυτή Γαλλίδα συγγραφέας και εφιστώ την προσοχή σε όλες τις μωρομάνες: Νιώστε ευγνωμοσύνη και απολαύστε κάθε στιγμή, από την πιο αστεία μέχρι την πιο δύσκολη, με το μωρό σας. Σε λίγο, μα πολύ λίγο χρόνο, θα βρίσκεται μπροστά σας ένα κοτζάμ παιδί, που θα φέρει άλλα δώρα στη ζωή σας και δεν θα ξαναείναι ποτέ πια μωρό!

  Οποιος έχει την τύχη να είναι φίλος με ένα μωρό το ξέρει καλά: όπου εμφανίζεται το παιδί είναι σαν να ανοίγουν οι ουρανοί. Το μωρό είναι ένα πλάσμα γοηtευτικό και γεμάτο εκπλήξεις. Στον αναστατωμένο κόσμο μας, το μωρό είναι ένας φιλόσοφος. Μας θυμίζει αίφνης τις πραγματικές αξίες και μας ωθεί ν΄ ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά του ουρανού, τη βελούδινη απαλότητα ενός φύλλου, τη λάμψη ενός χρώματος. Με την «αδυναμία» του μας θυμίζει την ακατάπαυστη μάχη που δίνει ο άνθρωπος για να ξεφύγει από την πρωτόγονη κατάσταση, ξαναφέρνοντας στο νου τη μακρά αλυσίδα των εκατοντάδων χιλιάδων προγόνων του.

Το μωρό μ΄ένα χαμόγελο σβήνει τα μουτρωμένα μας προσωπεία, μας καλεί στον αυθορμητισμό και στη φρεσκάδα, μας «μιλά» για την ευτυχία που νιώθεις όταν γεύεσαι τη ζωή…

Ακούω κιόλας τους αντιφρονούντες να καγχάζουν. Ας καγχάζουν! Τόσο το χειρότερο γι΄αυτούς, αν προτιμούν να είναι ερωτευμένοι με το κάτεργο του μισθού τους αντί με το βλέμμα του μωρού τους. Τόσο το χειρότερο αν περιμένουν να φτάσει το μωρό σε κάποια «ενδιαφέρουσα» ηλικία για να το προσέξουν. Τόσο το χειρότερο γι΄ αυτούς. Υπάρχουν ευτυχώς ακόμα αρκετοί τρελλοί κι ονειροπόλοι που θα θαμπωθούν απ΄ τη φλόγα της βρεφικής ηλικίας. Αυτοί είναι που έχουν την ευτυχία με το μέρος τους.

Σήμερα το μωρό είναι η ελπίδα μας. Μια γλυκιά εγγύηση ενάντια στην αδιαφορία. Το συναίσθημα που μας προσφέρει είναι το πιο ευγενικό μας χάρισμα. Μπορούμε να φωνάξουμε με ενθουσιασμό, χωρίς καμιά ντροπή: ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΩΡΑ!»

Πηγή: newagemama.com

Αρθρα Εβδομάδας