Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

 

Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού

Ο Τουρισμός για πολλούς απο εμάς είναι ένας τρόπος ψυχαγωγίας. Πως τον βιώνουν όμως οι άνρθωποι που για αυτούς είναι τρόπος ζωης;

Τουρισμός για μένα ...

Μου ζήτησε αγαπημένος φίλος και συνεργάτης να γράψω ενα άρθρο για τον τουρισμό ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Τουρισμού. Ρώτησα αν πρέπει να είναι επιστημονικό η αν μπορώ να βγάλω το “σώψυχο” μου, που το κανω γραπτώς, συχνά πυκνά, με χαρά! Δεν είχα καμία όρεξη να “ξεδιπλώσω” τις επιστημονικές μου γνώσεις και τις επαγγελματικές μου εμπειρίες απο τα 22 χρόνια μου σε αυτή τη βιομηχανία. Και έτσι, σκόπιμα ίσως, δεν θυμάμαι τι μου απάντησε και αποφάσισα να γράψω αυτο που μου βγαίνει.

Απο τότε που θυμάμαι λοιπόν τον εαυτό μου οι λέξεις τουρισμός, ξενοδοχεία, “ξένοι”, διακοπές ... ήταν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο πιο συχνά κ απο τις λέξεις μαμά, μπαμπάς, οικογένεια. Θυμάμαι την μικρή μου αδελφή να μπερδευεται στην ερώτηση “πως σε λένε” και να λέει το όνομα της και το ξενοδοχείο της οικογένειας στο νησί, σαν επίθετο.
Τότε μας φαινόταν αστείο και την κοροιδεύαμε.

Όταν τα άλλα παιδιά πηγαίναν σε χωριά, στο νησί τους, στο εξοχικό τους η απλά στη γειτονιά τους τα καλοκαίρια, εμείς πηγαίναμε στο ξενοδοχείο. Μεγαλώσαμε με το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδυνό μπουφέ του ξενοδοχείου. Μεγαλώσαμε με τις καμαριέρες, τους σερβιτόρους και τους συντηρητές. Δεν μας έκανε καμία εντύπωση η υποδοχή ενος ξενοδοχείου, οι βαλίτσες, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί. Ήταν όλα τόσο οικεία όπως η γιαγιάδες, οι παππούδες και τα λουνα παρκ σε ολα τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μας.

Όταν εμείς θέλαμε να κάνουμε παρτι κάναμε σε μια αίθουσα του ξενοδοχείου. Όταν χαλούσε κάτι στο σπίτι εμείς φωνάζαμε τον συντηρητή του ξενοδοχείου. Όταν η μαμά βαριόταν να καθαρίσει, να μαγειρέψει, να ψωνίσει εμείς είχαμε “βοήθεια” απο το ξενοδοχείο. Και όταν δεν είχαμε που να πάμε, εμείς “παρκάραμε” στο ξενοδοχείο. Μέσα στο ξενοδοχείο καναμε φίλους, γνωρίσαμε οικογένεια, κάναμε το πρώτο μας μπάνιο, ερωτευτήκαμε πρώτη φορά, ακούσαμε την πρώτη live μουσική, κάναμε την πρώτη μας σκανταλιά και άλλα πολλά που δεν θυμάμαι τώρα ... πρωτη φορα!

Δεν ερωτηθήκαμε ποτέ για το τι θα γίνουμε οταν μεγαλώσουμε. Ήταν δεδομένο για όλους οτι θα συνεχίσουμε τη “δυναστεία”. Με μικρές, χαζές επαναστάσεις των αδελφών μου, η μια ζωγράφος και η αλλη αρχαιολόγος, τελικά καταλήξαμε να κάνουμε αυτο για το οποίο θεωρητικά γεννηθήκαμε. Δεν ξέρω αν μας αρέσει στα αλήθεια αλλα αν μας ρωτήσει κανείς, δεν ξέρουμε να κάνουμε και τίποτα άλλο.

Οταν πια ήρθε η ώρα να “βγούμε” στην κοινωνία, τοτε ηταν η πρώτη φορά που συνηδειτοποιήσαμε οτι όλα αυτα που θεωρούσαμε απλή καθημερινότητα ήταν ένα ολόκληρο “εργοστάσιο” κτηρίων, υλικών, ανθρώπων και υπηρεσιών. Και οτι όλοι αυτοί οι “ξένοι” έχουν όλα αυτά που εμείς είχαμε κάθε μέρα, πληρώνοντας τα, για να μπορούμε εμείς να τα έχουμε κάθε μέρα! Συνειδητοποιήσαμε οτι όλοι αυτοί πληρώνουν για να ζήσουν για λίγο στο “σπίτι” μας, να φάνε στο “σπίτι” μας, να ερωτευτούν, να τσακωθούν, να γελάσουν, να κλάψουν ... να διασκεδάζουν στο “σπίτι” μας ... όλοι αυτοί κρίνουν το ¨σπίτι” μας και κουβαλάνε αναμνήσεις απο το “σπίτι” μας μια ζωή.

Συνειδητοποιήσαμε οτι υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που παράγουν έργο προκειμένου οι “ξένοι” να απολαμβάνουν όλα αυτά που και εμείς απολαμβάναμε στο “σπίτι” μας. Ότι υπάρχει ένα ολόκληρο “εργοστάσιο” που παράγει όλα αυτά που εμείς θεωρούσαμε δεδομένα και καθημερινά. Ότι το “σπίτι” μας μπορεί να ήταν χωρίς ιδιαίτερο κόπο πλήρες αλλά όλο αυτό το χρωστούσαμε σε μία ομάδα ανθρώπων που ήταν εκεί και που εμείς δεν “βλέπαμε” γιατί ήταν η ... καθημερινότητα μας.

Με ανάμικτα συναισθήματα συνειδητοποιήσαμε οτι υπάρχουν άνθρωποι που αυτοό που εμείς θεωρούμε καθημερινότητα δεν το έχουν δεί ποτέ. Και δεν τολμούν να ζητήσουν να δούν. Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν έξω απο το “σπίτι” μας και το κοιτούν με δέος και ψυθιρίζουν το όνομα του λες και μιλούν για κάτι πολύ μακρινό και απροσπέλαστο. Εμείς μπαίνουμε και βγαίνουμε σαν στο “σπίτι” μας και εκείνοι μας κοιτούν με θαυμασμό η ακόμα και ζήλια. Μεγαλώσαμε και καταλάβαμε πως όλο αυτό που εμείς απολαμβάνουμε δεν είναι δικό μας. Δεν είναι αυτό που έχουν οι άλλοι στα σπίτια τους. Είναι αυτό που προσδοκούν οι άλλοι και που πολλές φορές με στέρηση απολαμβάνουν απο μία ως και καμία φορά στη ζωή τους.

Με λύπη συνειδητοποιήσαμε οτι το “σπίτι” μας, μας προσέδωσε μια ταυτότητα που δεν ζητήσαμε ποτέ. Μας έβαλε σε μια διαδικασία να αναρωτιώμαστε γιατί και πως μας βάζουν οι άλλοι στη ζωή τους. Μας εμαθε να είμαστε επιφυλακτικοί σε οποιαδήποτε θετική συμεπριφορά. Μας έβαλε σε μια κατηγορία που δεν είμαστε στα αλήθεια και που δεν μπορούμε να αποποιηθούμε όσο και αν το επιβάλλουν οι συνθήκες. Μας έκανε να μην “πείθουμε” κανέναν για τις προθέσεις μας. Μας έστησε “απέναντι” στην πλειοψηφία ...

Και εκεί θα έρθω να πώ εγώ πως ο τουρισμός, τα ξενοδοχεία, οι “ξένοι” είναι μία υπέροχη βιομηχανία που προσφέρει ψυχαγωγία, εμπειρία, ανάπτυξη, γνωριμία κλπ κλπ ... αλλα για μένα, για μας ... ειναι μια καθημερινότητα. Ένα δεδομένο ίδιο με αυτό που για την πλειοψηφία των ανθρώπων αυτού του πλανήτη είναι η οικογένεια, η φιλία, η μοιρασιά, οι αγνές προθέσεις ... η απλή αγάπη ... δεδομένα που για μας αντικαταστάθηκαν απο αυτό που εμείς μάθαμε να λέμε “σπίτι” μας!

Απο την Μαριάννα Πατρονικόλα.

Αρθρα Εβδομάδας