Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

 

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

Τρίτη μεσημέρι, πριν από είκοσι χρόνια αντίκρισα τα μάτια σου!!! Αυτό το βλέμμα είναι κάτι που θα θυμάμαι για πάντα... Ήταν το βλέμμα το δικό μου... το βλέμμα που το έφτιαξα εγώ, από τη σάρκα μου , από την ψυχή μου.... Το βλέμμα που θα μου ανήκει για πάντα!!!!!! Ήσουν εσύ.... το παιδί μου. Αυτό το παιδί που μου έμαθε να αγαπώ, που μου έμαθε να ζω μέσα από την ανάσα του, που μου έμαθε να προσφέρω χωρίς να ζητώ αντάλλαγμα, που μου έμαθε να αγαπώ τον ήλιο, το φεγγάρι, τη
θάλασσα.......
Αυτή είναι η μάνα!!! Η μητέρα, η μανούλα, η γυναίκα
που δίνει ζωή μέσα από τη ζωή της..!!!!! “ Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου, δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το σπλάχνο μου η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρουδιά τούτη και με το κελάηδημα του καναρινιού...”(Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στο Γκρέκο»)
Aισθάνομαι τόσο μεγάλη ευγνωμοσύνη στο θεό και τόσο τυχερή που με αξίωσε να νοιώσω αυτή την αγάπη.... Είναι μια αγάπη διαφορετική, μια αγάπη που δεν έχει όρια!!!! Μια αγάπη που δεν μοιάζει με τις άλλες. Όλες οι άλλες αγάπες, κάποια στιγμή τελειώνουν ..... σβήνουν και μένει μια γλυκιά ανάμνηση ή ακόμα και η συνήθεια!!! Η αγάπη όμως της μάνας προς το παιδί της δεν τελειώνει ποτέ.....!!! Υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα, ακόμα και
αν χαθούν τα πάντα, κάπου θα υπάρχει το φως της αγάπης της που θα φωτίζει στο σκοτάδι!!
Είναι μια αγάπη που δεν μπορεί καμιά λέξη να την περιγράψει, το μόνο που μπορεί να πει μια μάνα είναι ότι αυτή η αγάπη με πλημμυρίζει, με γεμίζει, μου δίνει ζωή......
Εσύ είσαι το παιδί μου, είσαι η ψυχή μου, είσαι η ανάσα μου, η αναπνοή μου, είσαι η ίδια μου η ζωή!! Ζω μέσα από σένα, ζω για σένα!!!!!
Αυτή η μέρα που σε πρωτοαντίκρισα με σημάδεψε για πάντα!!! ́Οποτε νοιώθω άσχημα, κουρασμένη, νευριασμένη, φέρνω στο μυαλό μου εκείνο το πρώτο σου βλέμμα.... Και τότε, σαν κάτι μαγικό, όλα ξεχνιούνται.... Δεν υπάρχει ούτε πόνος ούτε κούραση ούτε νεύρα!!! Αυτό το βλέμμα έχει τη δύναμη να με κάνει να ξεχνάω τα πάντα που βασανίζουν το μυαλό μου. Είναι ένα δυνατό «χαστούκι» για να με φέρει πίσω στην πραγματικότητα της ζωής μου, να μου θυμίσει ότι τίποτα άλλο δεν σημαίνει
τόσα πολλά... παρά μόνο εσύ!!
Και όταν κάποια στιγμή κόντεψα να πεθάνω και να
σε αφήσω μόνο σου, αυτό το βλέμμα σου με κράτησε στη ζωή.... Αυτό το βλέμμα σου μου έδωσε δύναμη να πω ότι “ θα ζήσω”, “ θα παλέψω για τη ζωή μου γιατί σε χρειάζομαι”, “γιατί με χρειάζεσαι παιδί μου”.......!!!! Γιατί θέλω να σε δω να μεγαλώνεις, γιατί θέλω να μεγαλώσουμε μαζί!!!! Γιατί θέλω να συνεχίσω να είμαι η μάνα σου!!!

Νεκταρία Χανιωτάκη

Αρθρα Εβδομάδας