Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Άλλο να έχεις παιδί κι άλλο να είσαι μάνα…

 Κάθε καυγάς μας τελείωνει με την κλασσική ατάκα «σου εύχομαι να γίνεις μάνα για να με καταλάβεις». Να καταλάβω τι, όμως; Ποτέ δε μου το εξήγησε. Τι είναι αυτό που θα μπορέσω να δω παρά μόνο όταν γίνω μητέρα;

manapaidi
Η μαμά μου, που λέτε, μου δίνει αυτή την ευχή.

  Λέει πως είναι ευλογία να αξιωθεί μια γυναίκα να γίνει μάνα. Να μεγαλώσει άξια τα παιδιά της και να μπορέσουν να σταθούν στην κοινωνία. Η μητέρα που θα τους μάθει τις αξίες και θα τους στηρίξει σε κάθε τους βήμα. Εκείνη που θα γίνει η κακιά γιατί θα πρέπει να δώσει τη σκληρή συμβουλή. Μια συμβουλή που δε θέλει κανείς να ακούσει αλλά θα είναι η σωστή. Γιατί κακά τα ψέματα η μάνα έχει πάντα δίκιο. Και ακόμη και αν σε πονά και δε θες να το παραδεχτείς δε θα αργήσεις να γυρίσεις και να της το πεις. Δε θα μπορέσεις να μείνεις μακριά από την αγκαλιά της όσα χρόνια κι αν κουβαλάς στις πλάτες σου. Είναι μόνο μια και αυτό δε θα μπορέσει να το αλλάξει κανείς.

  Η δική μου, χρόνια τώρα κυματοθραύστης των εκρήξεων μου. 23 χρόνια βαστάει γερά δίπλα μου. Κατεβάζει το κεφάλι, μουρμουρίζει τη γνώμη της γιατί ξέρει πως η φωνή της θα φτάσει στο αυτί μου ακόμη και αν τα ντεσιμπελ της θα είναι μηδενικά, και κάνει το σταυρό της για να μη μετρήσω ένα ακόμη λάθος. Και αν το κάνω, κάθεται με όλη της την υπομονή για να μου πει «στα ‘λεγα εγώ» και το αμέσως επόμενο «σιγά το πράγμα». Μια μάνα που πάλεψε μόνη της για να στήσει δύο παιδιά και να μπορεί να είναι περήφανη για αυτό που βλέπει. Να καμαρώνει.

  Όσο περνάνε τα χρόνια καταλαβαίνω πως είναι η πιο δύσκολη δουλειά τέλικα. Με κάποιες εξαιρέσεις στον κανόνα, το να αποκτήσεις παιδί είναι από τα πιο εύκολα πράγματα. Ένα μικρό λάθος σε κάθε περίπτωση μπορεί να σε κάνει μάνα. 9 μήνες κύησης, μια γέννα και τέλος.

  Ένα παιδί έρχεται στον κόσμο και κάποιος είναι υπεύθυνος για αυτό. Έστω για τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής του. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, τουλάχιστον από αυτά που εγώ ξέρω και μπορώ να αντιλαμβάνομαι, είναι το μόνο σου μέλημα. Θα είναι η πρώτη σου σκέψη όταν ξυπνάς και η τελευταία όταν κοιμάσαι. Σύμφωνα με τη μάνα μου, αν καταφέρεις και κοιμηθείς.  Πονάς όταν πονάει και κλαις όταν κλαίει. Είναι σάρκα από την σάρκα σου, λέμε.

  Όλη σου η ημέρα θα είναι αφιερωμένη στην ανατροφή του. Θα πρέπει να του δείχνεις την αγάπη σου και να ξεχνάς πως ζεις. Το αίμα στις φλέβες σου θα παγώνει όταν δεν απαντά στο κινητό του και θα τρέχεις να μαλώνεις με τις μάνες των παιδιών που το πειράξανε. Τα λάθη του θα του τα υποδεικνύεις και θα στηρίζεις κάθε κίνηση του. Δε θα φοβηθείς να πεις τη γνώμη σου, παρόλο που ξέρεις πως δε θα την ακούσει.

  Εκείνο που θα σε νοιάζει, είναι να το βλέπεις ευτυχισμένο. Το παιδί σου να χαμογελάει και ας μην ακολούθησε τα δικά σου όνειρα. Η ευτυχία του είναι και η δική σου. Ίσως να μην έγινε όλα αυτά που εσύ ονειρευόσουν αλλά ζει το δικό του όνειρο. Μητέρες με καρότσια στην αγορά, με φωτόγραφίες στα κοινωνικά δίκτυα και σε καφετέριες. Μητέρες χωρισμένες, άνεργες στα σπίτια τους και άλλες αμόρφωτες. Όλες έχουν παιδιά. Κάθε μια από αυτές είναι μητέρα και έχει τη δική της ιστορία. Αν ρωτήσεις, έχουν από έναν διαφορετικό τρόπο να αναθρέψουν τα παιδιά τους. Αυτό που εγώ όμως ξέρω να πω είναι πως από εκείνες τις μητέρες, λίγες είναι ΜΑΝΕΣ. Είναι τόσο διαφορετικό.

    Νομίζω αυτό που η μάνα μου εύχεται είναι όχι να έχω παιδί, αλλά να μεγαλώνω σωστά ένα παιδί. Γιατί είναι άλλο να έχεις παιδί κι άλλο να είσαι Μάνα…

Πηγή: anapnoes.gr